Szczeliwo pompowe od podstaw: Jak działa i czym różni się od uszczelnienia?

Niewielki przeciek w okolicy wału pompy nie zawsze oznacza awarię. W przypadku klasycznego uszczelnienia dławnicowego może być wręcz konieczny do odprowadzania ciepła i ograniczania tarcia. Problem zaczyna się wtedy, gdy wyciek rośnie, dławnica nadmiernie się nagrzewa albo regulacja docisku przestaje przynosić oczekiwane rezultaty.

Szczeliwo pompowe jest rozwiązaniem prostym konstrukcyjnie, ale wymagającym prawidłowego doboru i świadomej obsługi. Liczą się nie tylko jego wymiary, lecz także materiał włókien, rodzaj medium, ciśnienie, temperatura, prędkość wału oraz stan tulei ochronnej. Błąd na którymkolwiek z tych etapów może skrócić żywotność pakietu uszczelniającego i doprowadzić do uszkodzenia pompy.

Warto również wiedzieć, że szczeliwo dławnicowe nie jest przestarzałym odpowiednikiem uszczelnienia mechanicznego. Oba rozwiązania mają inną zasadę działania i sprawdzają się w odmiennych warunkach. Wybór powinien wynikać z parametrów instalacji, wymagań dotyczących szczelności oraz możliwości prowadzenia regularnej kontroli.

Czym jest szczeliwo pompowe i jak działa w dławnicy pompy?

Szczeliwo pompowe, nazywane również szczeliwem dławnicowym, to elastyczny materiał uszczelniający umieszczany w komorze dławnicowej wokół obracającego się wału lub tulei ochronnej wału. Najczęściej występuje jako pleciony sznur o przekroju kwadratowym, z którego przygotowuje się osobne pierścienie.

Po umieszczeniu pierścieni w dławnicy dociska się je osiowo za pomocą dławika. Pod wpływem nacisku materiał rozszerza się promieniowo, wypełniając przestrzeń pomiędzy wałem a ścianką komory. Powstaje w ten sposób regulowana bariera ograniczająca wydostawanie się pompowanego medium.

Działanie dławnicy opiera się na kilku wzajemnie powiązanych zjawiskach:

docisku pierścieni do powierzchni wału lub tulei,
kontrolowanego dławienia przepływu cieczy,
tarcia pomiędzy elementem wirującym a nieruchomym szczeliwem,
odprowadzania ciepła za pomocą przepływającego medium,
stopniowego dopasowywania się pierścieni do geometrii komory.

Klasyczne szczeliwo nie powinno być zwykle regulowane w taki sposób, aby całkowicie zatrzymać wypływ cieczy. Niewielka ilość medium tworzy film smarujący i pomaga odprowadzać ciepło powstające podczas tarcia. Dokręcenie dławika do całkowitego zaniku wycieku może doprowadzić do gwałtownego wzrostu temperatury, stwardnienia materiału oraz przyspieszonego zużycia tulei ochronnej.

Nie istnieje jednak jedna prawidłowa liczba kropli na minutę dla wszystkich pomp i wszystkich szczeliw. Akceptowalny poziom przecieku zależy między innymi od średnicy wału, prędkości obrotowej, materiału plecionki, rodzaju medium i konstrukcji dławnicy. Należy go ustalać na podstawie instrukcji pompy oraz zaleceń producenta konkretnego szczeliwa.

W bardziej wymagających układach pomiędzy pierścieniami montuje się pierścień latarniowy, nazywany również pierścieniem rozdzielczym. Umożliwia on doprowadzenie cieczy płuczącej lub zaporowej do wnętrza dławnicy. Rozwiązanie to stosuje się między innymi wtedy, gdy:

medium zawiera cząstki stałe mogące uszkodzić tuleję,
konieczne jest wypłukiwanie osadów ze strefy tarcia,
pompa pracuje przy podciśnieniu i trzeba zapobiegać zasysaniu powietrza,
pompowana ciecz nie zapewnia odpowiedniego chłodzenia,
wymagane jest ograniczenie krystalizacji lub odkładania się produktu.

Położenie pierścienia latarniowego musi odpowiadać położeniu króćca doprowadzającego ciecz. Jego niewłaściwe umieszczenie może całkowicie zablokować przepływ płuczący, mimo że instalacja zewnętrzna pozostaje drożna.

Z jakich materiałów wykonuje się szczeliwa pompowe?

Właściwości szczeliwa zależą zarówno od zastosowanych włókien, jak i od sposobu ich splecenia, impregnacji oraz ewentualnego wzmocnienia naroży. Dwa produkty wykonane z podobnego materiału bazowego mogą mieć różne dopuszczalne parametry pracy, dlatego nie należy dobierać ich wyłącznie na podstawie ogólnej nazwy surowca.

Szczeliwa z PTFE. Politetrafluoroetylen jest ceniony za niski współczynnik tarcia i bardzo szeroką odporność chemiczną. Szczeliwa PTFE stosuje się między innymi w kontakcie z wodą, olejami, rozpuszczalnikami oraz wieloma kwasami i zasadami. Czysty PTFE stosunkowo słabo odprowadza ciepło i może ulegać trwałym odkształceniom pod długotrwałym naciskiem. Plecionki z PTFE mogą być impregnowane dyspersją PTFE lub środkami smarnymi, a także łączone z grafitem. Dodatek grafitu poprawia odprowadzanie ciepła, natomiast wpływ impregnacji na tarcie i stabilność plecionki zależy od konstrukcji konkretnego produktu. Samo określenie zakresu pH nie wystarcza do potwierdzenia kompatybilności. Należy uwzględnić także temperaturę, stężenie substancji, obecność utleniaczy, skład impregnatu oraz możliwe reakcje z materiałem wału i pozostałymi elementami pompy.
Szczeliwa grafitowe i węglowe. Grafit dobrze przewodzi ciepło, ma właściwości samosmarne i zachowuje stabilność w podwyższonej temperaturze. Dzięki temu jest wykorzystywany w pompach, armaturze i urządzeniach pracujących z gorącą wodą, parą, olejami oraz wieloma mediami przemysłowymi. Dokładna odporność termiczna zależy jednak od konstrukcji produktu i warunków otoczenia. Inne ograniczenia obowiązują w atmosferze utleniającej, inne w parze, gazach obojętnych lub instalacji bez dostępu tlenu. Zawsze należy sprawdzić kartę techniczną wybranego szczeliwa. Plecionki węglowe i grafitowe mogą być dodatkowo wzmacniane, aby ograniczyć ich wyciskanie ze szczeliny i zwiększyć odporność mechaniczną.
Szczeliwa aramidowe. Włókna aramidowe wyróżniają się dużą wytrzymałością mechaniczną oraz odpornością na ścieranie i ekstruzję. Wykorzystuje się je w aplikacjach, w których medium zawiera osady, piasek, kryształy lub inne cząstki stałe. Twarda plecionka aramidowa może jednak intensywniej oddziaływać na powierzchnię tulei. Ryzyko powstawania rowków wzrasta przy nadmiernym docisku, niedostatecznym smarowaniu, dużej prędkości obwodowej oraz obecności zanieczyszczeń.

Dlatego aramid często stosuje się jako: wzmocnienie naroży plecionki, zewnętrzne pierścienie zabezpieczające przed wyciskaniem, część konstrukcji hybrydowej połączonej z PTFE lub grafitem, materiał do konkretnych aplikacji abrazyjnych wyposażonych w prawidłowe płukanie.

Szczeliwa z ramii, bawełny i włókien syntetycznych. Szczeliwa z bawełny, ramii oraz wybranych włókien syntetycznych ogólnego przeznaczenia stosuje się między innymi w instalacjach wodnych i pompach pracujących przy umiarkowanych parametrach. Zakres zastosowań zależy jednak od konkretnego włókna, konstrukcji plecionki i impregnacji. Określenie „włókna syntetyczne” obejmuje także materiały przeznaczone do wymagających warunków przemysłowych, takie jak aramidy. Ich zaletą jest elastyczność, dobre przyjmowanie impregnatu i łatwe dopasowanie do komory dławnicowej. Ograniczenia mogą dotyczyć odporności termicznej, chemicznej oraz mechanicznej, dlatego takie produkty nie powinny być automatycznie traktowane jako uniwersalne szczeliwa do każdej pompy.

Plecionki hybrydowe. W wielu aplikacjach najlepszy efekt daje połączenie kilku materiałów. Przykładowo rdzeń może odpowiadać za elastyczność i odprowadzanie ciepła, a naroża z włókna aramidowego chronić pakiet przed wyciskaniem. W ofercie Inbras dostępne są rozwiązania o zróżnicowanej budowie materiałowej. Pozwala to dobrać szczeliwo nie tylko do rodzaju pompy, ale również do rzeczywistych parametrów procesu, oczekiwanego poziomu przecieku i stanu technicznego urządzenia.

Jakie parametry pracy należy uwzględnić przy wyborze szczeliwa pompowego?

Dobór szczeliwa powinien rozpocząć się od zebrania danych o instalacji. Nie wystarczy znać średnicę wału lub nazwę medium. Produkt odpowiedni do zimnej wody może nie poradzić sobie z gorącą zawiesiną, mimo że jego wymiar pasuje do dławnicy.

Rodzaj i skład medium. Należy ustalić, czy pompowana ciecz jest: czysta czy zanieczyszczona, obojętna, kwaśna lub alkaliczna, lepka lub łatwo krystalizująca, ścierna, toksyczna, palna albo niebezpieczna dla środowiska, produktem spożywczym, wodą pitną lub medium w procesie wymagającym szczególnej kontroli zanieczyszczeń. W zastosowaniach spożywczych i związanych z wodą pitną należy potwierdzić zgodność konkretnego szczeliwa, w tym zastosowanych impregnatów i środków smarnych, z wymaganiami danego procesu. Samo określenie materiału jako PTFE nie zastępuje dokumentacji produktu. W przypadku mieszanin przemysłowych znaczenie ma pełny skład, stężenie substancji i możliwość zmiany właściwości medium podczas rozruchu, postoju lub podgrzewania.
Ciśnienie w komorze dławnicowej. Ciśnienie określa obciążenie działające na pakiet i wpływa na ryzyko wyciskania materiału przez szczeliny konstrukcyjne. Przy wyższych wartościach potrzebne mogą być gęściej plecione lub wzmocnione szczeliwa. Nie należy przy tym utożsamiać ciśnienia tłoczenia pompy z rzeczywistym ciśnieniem w dławnicy. Jego wartość zależy od konstrukcji urządzenia, rozmieszczenia wirników, pierścieni odciążających i instalacji pomocniczych.
Temperatura pracy. Pod uwagę trzeba wziąć nie tylko temperaturę medium, ale również dodatkowe ciepło generowane przez tarcie. Nadmiernie ściśnięty pakiet może osiągać znacznie wyższą temperaturę niż pompowana ciecz. Przekroczenie możliwości materiału prowadzi do degradacji impregnatu, twardnienia plecionki, utraty elastyczności i wzrostu zużycia tulei.
Prędkość obwodowa wału. Prędkość obwodowa opisuje ruch powierzchni wału względem szczeliwa i jest wyrażana w metrach na sekundę. Wraz z jej wzrostem rośnie ilość generowanego ciepła oraz znaczenie skutecznego smarowania i chłodzenia. Dopuszczalna prędkość podana w karcie technicznej nie powinna być analizowana oddzielnie od ciśnienia i temperatury. Maksymalne wartości każdego parametru zazwyczaj nie mogą występować jednocześnie.
Stan wału i tulei ochronnej. Nowy pakiet nie skompensuje głębokich rowków, korozji, dużej chropowatości ani nadmiernego bicia promieniowego. Nierówna powierzchnia może szybko przeciąć lub przegrzać szczeliwo, a powstała ścieżka przecieku pozostanie widoczna mimo dalszego dokręcania dławika. Przed montażem należy ocenić: zużycie tulei, bicie i współosiowość wału, ślady przegrzania, wżery korozyjne, osady i przyklejone cząstki, stan łożysk oraz sprzęgła.
Wymiary komory dławnicowej. Trzeba znać średnicę wału lub tulei, średnicę wewnętrzną komory oraz jej głębokość. Na tej podstawie dobiera się przekrój sznura i liczbę pierścieni. Zbyt cienkie szczeliwo nie wypełni przestrzeni prawidłowo. Zbyt grube może ulec uszkodzeniu podczas wciskania, nieprawidłowo ułożyć się w komorze lub powodować nadmierny nacisk na wał.
Warunki płukania i chłodzenia. W przypadku cieczy zanieczyszczonych ważny jest dostęp do czystego medium płuczącego, odpowiednie położenie pierścienia latarniowego oraz różnica ciśnień zapewniająca właściwy kierunek przepływu. Trzeba również sprawdzić, czy ciecz płucząca może mieszać się z produktem bez zakłócania procesu. W branży spożywczej, chemicznej lub farmaceutycznej nawet niewielkie rozcieńczenie może być niedopuszczalne.
Wymagania dotyczące przecieku. Szczeliwo dławnicowe nie powinno być pierwszym wyborem w instalacjach, w których nawet niewielki widoczny wyciek stwarza zagrożenie dla ludzi, środowiska lub jakości produktu. Dotyczy to szczególnie mediów toksycznych, lotnych, łatwopalnych i kosztownych. W takich przypadkach odpowiednio zaprojektowane uszczelnienie mechaniczne, układ podwójny albo pompa hermetyczna mogą lepiej odpowiadać wymaganiom procesu.

Czym szczeliwo pompowe różni się od uszczelnienia mechanicznego?

Oba rozwiązania ograniczają wyciek w miejscu przejścia obracającego się wału przez korpus pompy, ale wykorzystują inną konstrukcję i inny kierunek działania powierzchni uszczelniających.

Zasada działania

Szczeliwo pompowe: Pierścienie są promieniowo dociskane do wału lub tulei.
Uszczelnienie mechaniczne: Precyzyjnie wykonane powierzchnie czołowe pracują względem siebie.

Typowy poziom przecieku

Szczeliwo pompowe: Zwykle występuje widoczny, kontrolowany przeciek.
Uszczelnienie mechaniczne: Przeciek jest znacznie mniejszy i często niewidoczny.

Tarcie

Szczeliwo pompowe: Występuje na większej powierzchni kontaktu z wałem.
Uszczelnienie mechaniczne: Skupia się pomiędzy powierzchniami czołowymi.

Straty energii

Szczeliwo pompowe: Zazwyczaj wyższe.
Uszczelnienie mechaniczne: Zazwyczaj niższe.

Regulacja

Szczeliwo pompowe: Możliwe stopniowe korygowanie docisku dławika.
Uszczelnienie mechaniczne: Brak regulacji przez dokręcanie podczas zwykłej pracy.

Obsługa

Szczeliwo pompowe: Wymaga kontroli przecieku, temperatury i docisku.
Uszczelnienie mechaniczne: Wymaga kontroli stanu uszczelnienia i ewentualnych układów pomocniczych.

Wpływ na wał

Szczeliwo pompowe: Nieprawidłowo eksploatowane może zużywać wał lub tuleję.
Uszczelnienie mechaniczne: Powierzchnie czołowe nie uszczelniają poprzez docisk do wału, ale inne elementy zespołu także wymagają prawidłowego montażu.

Wymiana

Szczeliwo pompowe: Często możliwa bez pełnego demontażu pompy, zależnie od konstrukcji.
Uszczelnienie mechaniczne: Zazwyczaj wymaga większego zakresu demontażu, z wyjątkiem konstrukcji dzielonych.

Wrażliwość na zanieczyszczenia

Szczeliwo pompowe: Możliwe zastosowanie odpowiedniej plecionki i płukania.
Uszczelnienie mechaniczne: Wymaga ochrony powierzchni czołowych, lecz dostępne są również uszczelnienia projektowane do zawiesin.

Koszt zakupu

Szczeliwo pompowe: Zwykle niższy.
Uszczelnienie mechaniczne: Zwykle wyższy.

Koszt eksploatacji

Szczeliwo pompowe: Może rosnąć przez zużycie energii, wody płuczącej i tulei.
Uszczelnienie mechaniczne: Może być niższy przy prawidłowym doborze, ale naprawa bywa droższa.

Uszczelnienie mechaniczne tworzą dwa dokładnie obrobione pierścienie: jeden obraca się wraz z wałem, a drugi pozostaje nieruchomy. Pomiędzy ich powierzchniami powstaje bardzo cienka warstwa cieczy, która ogranicza tarcie i odprowadza ciepło. Nie oznacza to całkowitego braku przecieku, lecz jego ilość jest zwykle znacznie mniejsza niż w dławnicy.

Nie należy również zakładać, że uszczelnienia mechaniczne są całkowicie bezobsługowe. Sam dławik nie wymaga okresowego dokręcania, ale stan uszczelnienia, temperatura, drgania, układ płuczący, ciecz barierowa oraz instalacja pomocnicza nadal powinny być monitorowane.

Podobnie nie każde medium zanieczyszczone automatycznie przemawia za wyborem szczeliwa plecionego. Dostępne są uszczelnienia mechaniczne przeznaczone do szlamów i zawiesin. Decyzja wymaga porównania całego układu, a nie tylko dwóch elementów uszczelniających.

Kiedy szczeliwo pompowe jest lepszym rozwiązaniem niż uszczelnienie mechaniczne?

Szczeliwo dławnicowe pozostaje uzasadnionym wyborem tam, gdzie najważniejsze są prostota konstrukcji, możliwość regulacji i szybka obsługa wykonywana na stanowisku pracy.

Gdy dopuszczalny jest niewielki przeciek. W instalacjach wykorzystujących wodę lub inne ciecze bezpieczne dla otoczenia kontrolowany wyciek może być akceptowalny. Pozwala wtedy utrzymywać odpowiednie smarowanie pakietu bez konieczności stosowania bardziej rozbudowanego uszczelnienia. Przy mediach toksycznych, palnych, lotnych lub bardzo drogich nawet niewielka strata może jednak wykluczać takie rozwiązanie.
Gdy liczy się prosta i szybka wymiana. Dostęp do dławnicy często pozwala usunąć zużyte pierścienie i zamontować nowe bez rozłączania sprzęgła oraz rozbierania całej pompy. Zakres prac zależy od konstrukcji urządzenia, ale zwykle pozostaje mniejszy niż przy wymianie standardowego uszczelnienia mechanicznego. Jest to istotne w zakładach, w których personel utrzymania ruchu musi szybko przywracać urządzenia do pracy i dysponuje ograniczonym zapasem specjalistycznych części.

Gdy potrzebna jest możliwość bieżącej regulacji. Wzrost wycieku można do pewnego momentu ograniczyć przez równomierne i niewielkie dokręcenie dławika. Pozwala to zaplanować wymianę pakietu zamiast zatrzymywać urządzenie natychmiast po pojawieniu się pierwszych objawów zużycia. Regulacja ma jednak ograniczony zakres. Gdy dławik zostanie wsunięty zbyt głęboko, pakiet utraci elastyczność albo tuleja będzie wyżłobiona, dalsze dokręcanie jedynie zwiększy temperaturę i ryzyko awarii.
W niektórych instalacjach z zawiesinami. Odpowiednio dobrana plecionka odporna na ścieranie, połączona z czystym płukaniem i właściwie ustawionym pierścieniem latarniowym, może dobrze pracować w kontakcie z osadami, pulpą, ściekami lub zawiesinami mineralnymi. Nie oznacza to jednak, że sama plecionka może pracować bez ochrony. Jeżeli cząstki stałe przedostaną się pomiędzy szczeliwo a tuleję, będą działały jak materiał ścierny i szybko doprowadzą do powstania rowków.
W starszych urządzeniach przystosowanych do dławnicy. Modernizacja pompy i montaż uszczelnienia mechanicznego mogą wymagać zmian konstrukcyjnych, odpowiedniej komory uszczelnienia, instalacji płuczącej i poprawy geometrii wału. Jeżeli urządzenie pracuje stabilnie, a kontrolowany przeciek nie stanowi problemu, pozostawienie dławnicy może być ekonomicznie uzasadnione. Nadmiernego bicia wału lub zużytych łożysk nie należy jednak traktować jako normalnych warunków pracy. Elastyczne szczeliwo może tolerować pewne odchylenia lepiej niż precyzyjny zespół czołowy, ale nie zastąpi naprawy pompy.

Jak zamontować szczeliwo pompowe i prawidłowo wyregulować dławnicę?

Prawidłowy montaż rozpoczyna się przed wyjęciem starego pakietu. Pompa musi zostać odłączona od zasilania, zabezpieczona przed przypadkowym uruchomieniem, opróżniona i pozbawiona ciśnienia. Należy również uwzględnić zagrożenia wynikające z temperatury oraz właściwości pompowanego medium.

Usuń wszystkie stare pierścienie. Do wyjmowania szczeliwa najlepiej użyć przeznaczonych do tego wyciągaczy. Trzeba usunąć cały pakiet, również pierścienie znajdujące się przy dnie komory oraz elementy ukryte za pierścieniem latarniowym. Pozostawienie starego materiału zmniejsza dostępną głębokość i uniemożliwia równomierne dociśnięcie nowych pierścieni.
Oczyść i skontroluj elementy pompy. Komorę, wał, tuleję, dławik i kanały płuczące należy oczyścić z osadów, korozji, pozostałości impregnatu oraz drobin starego szczeliwa. Na tym etapie trzeba sprawdzić stan powierzchni tulei, luzy, bicie promieniowe i działanie instalacji płuczącej. Głębokie rowki powinny zostać usunięte przez naprawę albo wymianę tulei. Montaż nowego pakietu na uszkodzonej powierzchni zwykle daje tylko krótkotrwały efekt.
Potwierdź wymiary dławnicy. Należy zmierzyć średnicę wału lub tulei, średnicę komory i jej głębokość. Pozwala to potwierdzić przekrój sznura, liczbę pierścieni oraz położenie pierścienia latarniowego. Nie warto zakładać, że zamontowany wcześniej rozmiar był prawidłowy. W urządzeniach po wielu naprawach mogły zostać użyte przypadkowe materiały albo tuleja o zmienionej średnicy.
Przygotuj osobne pierścienie. Sznur owija się wokół trzpienia o średnicy odpowiadającej średnicy wału lub zewnętrznej średnicy tulei ochronnej w miejscu pracy szczeliwa i odcina pojedyncze pierścienie. W zależności od zaleceń producenta stosuje się cięcie proste albo skośne. Nie należy automatycznie uznawać jednego sposobu za lepszy. Rodzaj styku powinien odpowiadać konstrukcji plecionki i instrukcji montażu. Przy cięciu prostym końce pierścienia powinny zetknąć się bez szczeliny i bez zachodzenia jeden na drugi. Przy cięciu skośnym powierzchnie cięcia powinny dokładnie do siebie przylegać, bez miejscowego pogrubienia pierścienia.
Osadzaj każdy pierścień oddzielnie. Pierścienie wprowadza się pojedynczo i dociska do właściwej pozycji za pomocą odpowiedniej tulei montażowej lub narzędzia, które nie uszkadza włókien. Styki kolejnych pierścieni należy przesuwać względem siebie, najczęściej o 90 stopni. Nie wolno układać wszystkich połączeń w jednej linii, ponieważ powstanie wtedy bezpośrednia droga przepływu medium. Jeżeli używany jest pierścień latarniowy, trzeba sprawdzić jego dokładne ustawienie względem króćca płuczącego.
Ustaw dławik równo. Po zamontowaniu pakietu nakrętki dokręca się początkowo ręcznie i równomiernie po obu stronach. Dławik nie może być ustawiony pod kątem ani zakleszczony w komorze. Nierówny docisk powoduje miejscowe przegrzewanie, odkształcenie pierścieni i przeciek po stronie słabiej obciążonej.
Przeprowadź kontrolowany rozruch. Podczas uruchamiania należy zapewnić przepływ medium i aktywować wymagane płukanie. Początkowy przeciek może być większy, ponieważ pierścienie potrzebują czasu na ułożenie się i dopasowanie do wału. Przeciek ogranicza się stopniowo przez niewielkie, równomierne zwiększanie docisku dławika po obu stronach. Po każdej korekcie trzeba odczekać, aż temperatura i wyciek się ustabilizują. Nie należy wykonywać serii szybkich, dużych dokręceń ani dążyć do całkowitego zatrzymania przecieku, jeżeli dokumentacja pompy i szczeliwa wymaga jego utrzymania. Podczas docierania kontroluje się: temperaturę dławnicy, ilość i charakter przecieku, pobór prądu przez silnik, odgłosy tarcia, drgania, równoległe ustawienie dławika, drożność płukania.

Zanik wymaganego przecieku połączony ze wzrostem temperatury wymaga reakcji zgodnej z instrukcją pompy. Dalszą regulację lub zatrzymanie urządzenia należy przeprowadzić według zaleceń producenta, bez kontynuowania pracy w warunkach przegrzania. Docelowy poziom wycieku powinien odpowiadać dokumentacji pompy i konkretnego produktu.

Po zakończeniu regulacji warto zapisać temperaturę, poziom przecieku i położenie dławika. Takie dane ułatwiają późniejsze rozpoznanie postępującego zużycia. W Inbras wspieramy dobór szczeliwa do medium, parametrów pompy i warunków eksploatacji, ponieważ nawet prawidłowo przeprowadzony montaż nie zrekompensuje zastosowania niewłaściwego materiału.